woensdag 27 mei 2015

500 lieve woorden

Vroeger spaarde ik postpapier. Je weet misschien nog wel (of niet als je te jong bent) van die versierde blaadjes die je gebruikte voor je penvriendinnen. Via een postorderbedrijf kon je de mooiste velletjes bestellen en dan moest je weken wachten op je bestelling.
Die blaadjes gingen alleen naar mijn allerbeste vriendinnen. Want eigenlijk was het stiekem best zonde om ze te gebruiken. Ze waren zo mooi. Ik kon echt minuten naar zo'n velletje staren voordat ik met mijn allerbeste handschrift ging schrijven, voorzichtig om alle versieringen heen.
Zo heb ik mijn veel te nette handschrift te danken aan Amanda (mijn allereerste penvriendin). Zij heeft wel wat brieven van me ontvangen.

Ik heb wat brieven geschreven, naar Bunnik, naar Praag, en zelfs naar Zuid Afrika. De vriendschap in Zuid Afrika was alleen na twee brieven al bekoeld. We hebben het wel over eind jaren 80. Toen mijn "penvriendin" schreef dat ze wat problemen hadden met de "zwartjes" op hun landgoed, schoten mijn stekels overeind. Als idealistische tiener was ik zwaar tegen apartheid en met zo iemand kon ik niet schrijven, die wilde ik niet eens begrijpen. Twee brieven en toen was de vriendschap over.
Ook vrienden die naar het buitenland gingen voor twee jaar voor de kerk schreef ik brieven. En ik had een nieuwe sport gevonden. Een gratis ansichtkaart zo vol mogelijk schrijven, zodat alleen het adres er nog op patste en een postzegel.

Maar ik ging ook mee met mijn tijd. Ik kreeg mijn eerste e-mailadres, die heb ik nog steeds. En opeens kan je met je vrienden instant schrijven. Het was wel niet op zo'n mooi papiertje, maar je kreeg wel veel sneller antwoord. En het kostte nog niets ook.
En langzamerhand viel er niets leuks meer op de deurmat, behalve de jaarlijkse brief van de belasting, want gelukkig krijg ik nog ieder jaar geld terug, en behalve wat verjaardagskaarten.
Verder komen er alleen maar rekeningen, bedelbrieven van goede doelen, bankpost, een enkele betalingsherinnering en vooral bergen en bergen reclame.

Post is niet leuk meer.

Een krachtig gezegde is toch wel het volgende en die heeft me ook flink aan het werk gezet:
Verbeter de wereld, begin bij jezelf
Toen Jeroen het ziekenhuis in moest wilde ik elke dag iets positiefs achterlaten. Ik bestelde een doosje met kaartjes, liet die bezorgen met de post. En elke dag schreef ik een klein berichtje naar Jeroen, om goed nieuws te vieren, te vertellen hoeveel ik van hem hou, een grapje, iets moois wat me was opgevallen. Ik denk dat ik meer dan 80 kaartjes heb geschreven en niet elk kaartje was even origineel, want "ik hou van je" stond wel op heel veel kaartjes. Het werd een speciaal moment van de dag, het schrijven van het kaartje en er samen van genieten.

Gelukkig hoef ik voor Jeroen geen kaartjes meer te schrijven, ik kan het nu lekker naast hem in bed liggen en zeggen hoeveel ik van hem hou, een grapje vertellen of iets moois wat me was opgevallen.

Maar toen bedacht ik me dat als Jeroen het zo waardeerde om mijn kaartjes te krijgen en al de geweldige kaarten van mensen om ons heen die maar binnen bleven/blijven stromen, dan zullen andere mensen het ook wel leuk vinden om "zomaar" iets in de brievenbus te vinden.

Dus ik ging weer op zoek naar postpapier. En dat is een stuk moeilijker tegenwoordig. De postzegels zijn een stuk mooier, maar om een leuk versierd blaadje te vinden is wat pittiger. Maar gelukkig "google is your friend" en op internet is echt alles te vinden.
En daar ging ik weer, heel ouderwets met een blaadje voor mijn neus, de versieringen vermijdend, met mijn allerbeste handschrift, nadat ik eerst het blaadje bewonderend had bekeken, brieven schrijven.

En zal ik je eens wat zeggen, het is heerlijk om zo je waardering voor de ontvanger op te schrijven. Er zijn nooit genoeg woorden die je kan opschrijven voor je waardering en liefde, maar je kan beter een fractie opschrijven zodat ze bekend zijn, dan ze nooit uitspreken.
Een leuke quote van Jane Austen:
“You deserve a longer letter than this; but it is my unhappy fate seldom to treat people so well as they deserve.”
Ik hoop nog lang brieven te kunnen schrijven, en ik zal het nog lang moeten doen, want ik heb zoveel lieve mensen in mijn omgeving. En eigenlijk zou ik stiekem jullie ook willen uitdagen een brief te schrijven aan iemand in je omgeving. Een kaal blaadje kan ook vol geschreven worden. Het gaat niet om de versierseltjes, dat is een tik van mij, het gaat om de boodschap die in de brief staat, en de boodschap die de brief sowieso uitdraagt:
Je bent bijzonder voor mij. Ik geef je een stukje van mijn tijd en van mijn gedachten om te bewaren.
Een email, een whatsappje, een smsje of een telefoontje zijn geweldig, opbouwend, en een prima opsteker en ze verdwijnen in je geheugen waar je er misschien ooit nog aan denkt. Maar een brief is specialer, die verdwijnt in een doosje of in een la, en die kan worden nagelezen. Het is een tastbare herinnering aan tijd en gedachten.

De 500 in 500 lieve woorden slaan op de meer dan 500 kraanvogels die ik al heb gevouwen. Ik ben over de helft. Hoewel ik eigenlijk eerst alle kraanvogels wil vouwen voordat ik ze weggeef, is de eerste vogel gevlogen om iemand alvast een beetje hoop en kracht te geven die het heel hard nodig heeft. Fred en Steef, we denken aan jullie.

woensdag 22 april 2015

Bezige Handen



Tante Tini is een geweldige vrouw. Ze is geen familie, niet volgens de bloedlijn. Maar ze is een geweldige vrouw die in je leven komt en die de eretitel tante krijgt.
Iedereen weet tenslotte dat tantes de geweldigste mensen op aarde zijn.

Tante Tini kan niet haar handen stilhouden. Zolang ik haar ken zijn haar handen bezig. Met mooie verjaardagskaarten sturen, borduren, breien. Ome Henk heeft een hobbykamer voor haar gemaakt waar menigeen jaloers op mag zijn.

Tante Tini is niet jong. En helaas zoals eigenlijk met heel veel mensen komt de ouderdom met gebreken. Ze heeft me wel een heel mooie les geleerd en die wil ik graag met jullie delen.

Hoe vaak komt de gedachte naar boven
"Ik zou dat wel willen, maar ik kan het niet"
"Ik wil wel graag afvallen, maar de sportschool is zo ver."
" Ik zou wel graag willen reizen, maar ik ben wagenziek"
Oftewel:
"ik wil wel +++++ iets positiefs, maar ik kan ------ iets negatiefs"
Het is vaak een wens die we hebben, maar achter die wens komen tal van beperkingen die we hebben waardoor we de wens niet kunnen volbrengen. Best deprimerend.

Een gelukkig ontvanger van een tante Tini trui

Tante Tini heeft, net als ieder mens, net als ik, ook beperkingen, slechte knieën bijvoorbeeld
Maar dit hoorde ik haar zeggen en zie ik haar ook uitstralen:
"Ik kan niet overal heen, want ik heb slechte knieën, maar daarom heb ik lekker tijd om truien te breien voor de kinderen in de kerk."
Oftewel:
"ik kan ----, maar daardoor kan ik wel ++++"

Het verhaal wordt nog bijzonderder.
Zelfs truien breien is heel bijzonder. Vooral een trui van tante Tini.
Elk kind in de kerk krijgt 3 truien,
  • eentje wanneer het geboren wordt
  • eentje wanneer het naar het jeugdwerk gaat
  • eentje wanneer het 18 wordt.
Kinderen komen met grote grijnzen op hun gezicht naar de kerk in hun trui.
Elk kind voelt zich speciaal, want het is zijn of haar trui in hun eigen lievelingskleur.
Het enige wat ze vraagt is een foto van de trui met kind.
Plakboeken vol heeft ze verzameld. Plakboeken vol met glunderende snoetjes in hun nieuwe trui.

Vlak voor mijn laatste bezoek aan haar was ik begonnen met breien. Want net als tante Tini kunnen beter mijn handen bezig zijn, anders stuiter ik de hele kamer door. Een trui voor een neefje, die was wel gelukt, een trui voor mijzelf, die was wat minder gelukt (tegen de avond hing de trui op mijn knieën ) en een deken, die wel gelukt was, maar dat duurde zo lang om te maken.
Truien breien voor de kinderen in het jeugdwerk in Nederland zou dus echt niets worden voor mij. In de trein had ik al eens iemand bedreigd met mijn breipennen (toegegeven hij viel mij eerst lastig en het was meer zelfverdediging), dus voor mij gemoedsrust zou dat hem niet worden.
Maar door mijn zussen was ik wel begonnen met haken, kleine beestjes, amigurumi heten ze. En dus begon ik met beestjes haken voor de kinderen. En ik doe het nog steeds.
Beestjes voor hele kleine mensjes, voor iets grotere mensjes, voor zieke mensjes, voor eigenlijk stiekem wel volwassen mensjes.

En het is geweldig om te zien hoe het konijn aan zijn oor wordt meegesleept, hoe je een ijsbeer nooit meer ziet omdat hij elke nacht op een kussen ligt. De glimlach die je losmaakt bij mensen  niet omdat je een knuffel, of een trui voor ze hebt gemaakt, maar je hebt hun jouw kostbare tijd gegeven.

Denk niet in de "maar ik kan niet" en probeer eens te denken in de "maar ik kan wel"
En misschien krijgen we ook ergens de eretitel tante,  of oom natuurlijk.

De kraanvogels zitten nu op 300. Het gaat nog best snel en het is echt heerlijk ontspannen. Maar helaas wordt mijn lijstje voor wie ik vouw langer



Busy hands

My Tante Tini is a wonderful woman. She is not a relative, according to a family tree. But she is an amazing woman that enters your life and earns the honorary title  of "tante" or aunt.
Everybody knows that aunts are the greatest people in the world.

Tante Tini can't keep her hands still. As long as I know her, her hands are working. She is sending beautiful birthday cards, cross stitching, knitting. Ome (uncle) Henk made a craft room for her that will turn many of us green with envy. 

Tante Tini is not young, and as a lot of other people old age doesn't come easy. She has taught me a beautiful lesson and I would like to share it with you.

How many time does the thought rise:
"I would like to, but I can't"
"I would like to loose weight, but the gym is so far"
"I would like to travel, but I get car sick"

In short:
"I would like +++++ something positive, but I can ------ something negative"
Many times we have a wish, but right after that wish come tons of excuses why we can't fullfill that wish. Quite depressing.

Tante Tini has, like every other human being, just like me, limitations, bad knees for example.
But this is what I have heard her say, and I've seen her living it:
"I can't go everywhere, because my knees are bad, but that leaves me with a lot of time to knit sweaters for the kids in church."

In short:
"I can ----, but that enables me to +++++"
One radiant face above a tante Tini trui
But the story gets even more special
The sweaters are very special. Especially a sweater from tante Tini.
Every child in church gets three sweaters:
  • one when the child is born
  • one when the child goes to primary
  • one when the child turns 18.
Kids come to church with the most beautiful smiles on their faces dressed in their sweater.
Each kid feels special, because it is his or her sweater in his or her favorite color.
The only thing tante Tini asks in return is a picture of the kid with the sweater. Her scrapbooks are stuffed with pictures, scrapbooks filled with radiant faces above a new sweater.

Just before my last visit to her, I had started with knitting. Because just like tante Tini, it is better for my hands to be busy, otherwise I would be bouncing around in a room. I knitted a sweater for a nephew, which looked good, a sweater for myself, which didn't work out at all, and a blanket, which worked out fine, but took a lot of time.

Knitting sweaters for the kids in primary in the Netherlands would not work for me. I did manage to threaten somebody with my needles in the train (though I must admit he was harassing me first, so it was self defence), so it was safer for me and others if I did not try to knit so many sweaters.
But because of my sisters I had started crocheting, little stuffed animals. amigurumi they are called in Japan. So I started to crochet little stuffed animals and I still do it.
Animals for very tiny humans, for a bit larger humans, for sick humans, and secretely even for a bit grown up humans.


And it is great to see how a bunny is dragged over the floor by its ear, how you never see a polarbear again because it is laying on a pillow each night. The smile you get from people is precious. You didn't give them a stuffed animal, or a sweater, you gave them some of your precious time.

Stop to think in the "but I can't", and try to start to think "but I can"
And maybe somewhere among the line we will get that honorary title of tante (aunt), or oom (uncle) ofcourse.

The cranes are now at 300. It's going pretty fast and the proces is really relaxing. But unfortunately the wish is getting bigger and bigger.

maandag 6 april 2015

100 Muzikale Minuten

In september 2011 was ik in Garda, een heel schattig, pittoresk dorpje in Italië aan het, hoe kan het ook anders, Lago di Garda, oftewel het Gardameer.
Het ligt aan de rand van het meer tegen de bergen op. In de haven dobberen de bootjes, tegen de bergen op groeien de olijfbomen. En echt overal bloeien de kleurrijkste bloemen.
Met de roze bril die ik droeg, zag ik het overaanwezige toerisme niet. Dat mag, het is tenslotte ook de huwelijksreis van mij en van mijn lief.

Op een heerlijke avond liepen we hand in hand over de straat te genieten van het panorama op zoek naar een ijsje, toen de klanken van een opera onze oren streelden.
We volgden de klanken en kwamen op een plein waar een koor stond met een orkest ervoor. Het plein was gevuld met stoeltjes en mensen. 
We kregen een programma in ons handen geduwd, het was de opening van het operaseizoen en we kregen enkele hoogtepunten te horen.

Ik genoot, ik genoot met volle teugen. Ik hou van muziek, muziek speelt met mijn gemoedsrust, muziek komt recht in mijn hart.

Als ik iets geleerd heb van toen en van nog veel meer momenten is dat ik mijn humeur kan beïnvloeden door muziek. De juiste muziek maakt me rustig, ontspant me, of zweept me juist op, geeft energie.

Een paar dagen geleden zagen we een uitnodiging voor een popup koor op het station Breda voor een stukje van de Mattheüs Passion. Zomaar op een doorgaande plek was er weer muziek.
Daar wilde ik heen. Maar waarom zou ik alleen luisteren. Het was tenslotte een uitnodiging om mee te zingen met het popup koor. Ik ga meedoen!!!

Natuurlijk kwamen er genoeg redenen om het niet te doen.
Ik kende niemand, de partij was hoger dan ik ooit had gezongen, het was geen lekker weer, we moesten erna ook meteen weg, ik had geen zin om te fietsen. Grappig hoeveel redenen je kan verzinnen om je te weerhouden iets leuks te gaan doen.
Maar ik hou van zingen, dus ik ben gegaan.



En het was fantastisch. Ik heb hoger gezongen dan ooit tevoren (en het klonk nog goed ook), ik heb nieuwe mensen ontmoet, en het allerbeste van alles, misschien hebben we met deze uitvoering iemand anders geraakt met een "Gardamoment".

Het is altijd fijn om een geluksmoment te delen met anderen en hopelijk hen een klein geluksmomentje te bezorgen.

Mijn gevouwen geluksmomentjes liggen nu op 100.


dinsdag 31 maart 2015

Het begin van mijn 1000 kraanvogels

Op 24 juli 2013 werd er iets in mijn handen geduwd in een overvol station. In de bus zag ik wat het was, een gevouwen kraanvogel met een wens erin. Een groene kraanvogel met de wens:

"Ik heb 1000 kraanvogels gevouwen. Dit is er een van en hij is voor jou. Ik wil dat je weet dat ik je een geweldige dag toewens. Hopelijk helpt deze kraanvogel daarbij."

Het werkte, mijn dag kon niet meer stuk. Wat lief dat ze zomaar een zonnetje deelde met mij.
Het werd nog een hele zoektocht om uit te vinden wie ze was en waarom ze het deed. Met twitter maakte ik kennis met iemand die op het station werkte en ook een kraanvogel had gekregen. En zij heeft de gulle geefster gevonden. Magical Daydream.

Magical Daydream is een blog, die volledig gericht is op creativiteit, speelsheid en vrolijke gedachtes.

De kraanvogel heb ik nog steeds. Hij staat op mijn bureau op het werk als herinnering aan die dag. Een kraanvogel die mij iedere dag weer een goede, nee, een geweldige dag toe wenst.

Er is een legende gekoppeld aan het vouwen van kraanvogels. Wanneer je 1000 kraanvogels vouwt zal een kraanvogel jouw wens doen uitkomen.

Deze legende hoorde ook Sadoko Sasaki, die in 1943 werd geboren in Hiroshima. In 1954 werd bij haar leukemie geconstateerd zoals bij meer overlevenden van de atoombommen die in Japan zijn gegooid.
Uit cadeaupapier en verpakkingsmateriaal van medicijnen haalde zij haar materiaal om haar 1000 kraanvogels te vouwen. Het is onduidelijk of ze het nu wel of niet heeft gehaald voor haar dood, maar haar klasgenootjes hebben ijverig meegeholpen.

Er staat een standbeeld van haar  in Hiroshima met in haar handen een kraanvogel. Op de sokkel staat:

"This is our cry. This is our prayer. Peace in the World"

De kraanvogel inspireerde mij in een nacht dat ik lag te worstelen met mijn gedachten, mijn emoties.
Een klein jaar stond mijn leven stil toen mijn eeuwige liefde, mijn wederhelft, mijn zielsmaatje zijn gevecht moest leveren tegen leukemie. Een klein jaar waar ik me totaal niet bewust was van wat er om me heen gebeurde, behalve dat wat er met ons gebeurde.

Maar de wereld kruipt toch naar binnen, een collega sterft aan kanker, de man van een vriendin van vroeger krijgt leukemie, een oom sterft, de moeder van mijn vriendin krijgt longkanker terwijl de vader al non-Hodgkin heeft.
Mijn dromen worden weer donker, mijn gedachten slaan op hol. Ik durf niet te genieten. Er is zoveel angst mogelijk, zoveel verdriet. Ik durf niet te leven.

Dan tussen waken en dromen vliegt er een groene kraanvogel in de twilight van mijn gedachten. 
"Ik heb 1000 kraanvogels gevouwen. Dit is er een van en hij is voor jou. Ik wil dat je weet dat ik je een geweldige dag toewens. Hopelijk helpt deze kraanvogel daarbij."

En met de herinnering komt de rust en de kracht en de zon. 
Ik draai me om en zie mijn lieverd liggen. Hij kijkt bezorgd naar mij en vraagt of het goed gaat met mij.
"Nu wel" zeg ik en ik glimlach.

Ik weet wat me te doen staat. Deze herinnering en deze emotie moet ik doorgeven, de rust, de kracht en de zon. 
En ik heb ook een wens, een grote wens.

De vouwblaadjes komen zo binnen met de post. Geen cadeaupapier voor mij of medicijn verpakkingen, maar wel 1000 kraanvogels