650 glimlachen

In 1989 mocht ik kiezen op de middelbare school. Er was een mogelijkheid om voor een weekje met een studentenuitwisseling mee te gaan naar Praag en in de zomer zou er dan een Praagse student komen logeren in Hellevoetsluis (misschien moet je het even opzoeken waar het ligt, maar ik denk dat de Nederlandse studenten een betere deal hadden... Praag-Hellevoetsluis... ik zou het wel weten).
Met enorme puppy-ogen zal ik naar mijn ouders hebben gekeken, met een heel hoop (loze) beloftes, maar wat ik ook gedaan heb, het werkte wel. Ik mocht mee naar Praag.
We hebben het wel over 1989, het jaar dat de Berlijnse muur viel, het jaar van de Fluwelen Revolutie, het jaar dat het IJzeren gordijn voorgoed werd open geschoven. Nu weten we dat alles goed is afgelopen, maar in die tijd was het reuze spannend. Zou het echt allemaal goed gaan, zouden er geen Russische tanks over de straten gaan rijden?

Ik zag mijn hele reis naar Praag al in het water vallen. Want ze zouden zeker geen 16-jarige scholieren naar zo'n rumoerig gebied sturen.

Maar het was echt waar. De Ossies mochten naar het Westen, de mensen mochten weer overal heen, oost-west, west-oost en de verkiezingen waren uitgeschreven.
Ik ging naar Praag.

Het was stil in Praag, er waren nog niet veel toeristen, het is nu niet meer voor te stellen. Een biertje kostte twee kronen, minder dan een kwartje. Dat kon mij niet schelen, ik had een ander probleem. Bier was de nationale drank in Tsjecho-Slowakije, gevolgd door koffie, of thee en als je dus dat allemaal niet dronk, dan bleef er verdraaid weinig over, want water uit de kraan durfde ik ook niet te drinken.

's Avonds liepen mijn gastvrouw en ik door de stad. Even voor je beeld, ik was zestien, als mijn nichtje het in haar hoofd zou halen om 's avonds laat alleen door Praag te gaan lopen zou ik haar kielhalen. Maar wij liepen daar rond en ik genoot van de verhalen. Pavla, mijn gastvrouw, en haar broer waren erbij geweest op Václavské Námesti, bij die Fluwelen Revolutie. Ze was in mijn ogen een held en stiekem was ik jaloers.
We gingen naar een monument met de opgestoken vingers. Ik stak er een kaarsje aan en maakte er foto's. Het maakte diep indruk op me. Want ondertussen had ik ook geleerd dat fluweel gewikkeld was om de knuppels van de agenten en dat er nog genoeg mensen het ziekenhuis zijn ingeslagen.

Terwijl we daar stonden kwam er een man met een vrouw aan. De man was groot, en ... rond. Hij was ronder dan ik iemand daar in Praag had gezien. Hij had een dure camera om zijn nek hangen en hij liep in pak. De vrouw was blond, elk haartje zat perfect, het gezicht was beschilderd met een dikke laag make-up en haar schoenen waren niet geschikt voor een stadswandeling. Amerikanen was mijn eerste gedachte... vooroordelen ik weet het. Maar opeens gaat de mond van de man open en er komt Engels uit met een echt Texaans accent. Het was gewoon alsof hij uit Dynastie was weggelopen.
Hij vroeg wat het voor een monument was. Pavla, mijn gastvrouw, legde alles in haar beste Engels uit, het was prima Engels, alleen had het een Oost-Europees accent. Ik merkte dat de man na twee zinnen al niet meer luisterde en niet eens de moeite deed om zijn desinteresse te verbergen.
Mijn nekharen stonden overeind, je stelt een vraag, maar je neemt niet eens de moeite om naar het antwoord te luisteren, arrogante %@$^%# (heel erg lelijk woord).
Het werd nog erger toen Pavla klaar was. Want de man draaide zich naar mij en vroeg: "What did she say?"
Met mijn allerbeste Engels, want volgens mijn lerares altijd al Amerikaans was geweest, vertelde ik Pavla's verhaal opnieuw, ditmaal niet met een Oost Europees accent. Nee... ik had mijn allerbeste Texaans accent opgezet en knauwde zo het hele verhaal voor.
"Oh, now I see. Where do you come from?" vroeg hij.
"Holland" zei ik met een brede grijns.
"Michigan?" vroeg hij weer.
"No, Holland, Europe, next to Germany," zei ik met een nog bredere grijns, want ik voelde hem al aankomen.
"I thought kids there were taught Oxfort English" zei hij
"We are, but when needed we can adept to other accents". En mijn wraak was zoet. Die kon hij in zijn broekzak steken.

Zijn hand ging ook naar een zak, van zijn colbertje dan, en daar haalde hij een visitekaartje uit. Dat gaf hij aan Pavla.
"It was nice talking to you" zei hij nog ten afscheid. En iets minder arrogant liep hij weg.


We waren pubermeisjes. dus natuurlijk lagen we nu helemaal in een deuk. Maar het werd tijd om naar de metro te gaan en we moesten ons haasten. Eenmaal in de metro vroeg ik naar het kaartje wat de man ons had gegeven. Door al het gegiechel hadden we het nog niet eens bekeken.

Daar stond het... onder zijn naam
The United States Ambassador in Vienna.

Daar in de metro proesten we het uit van het lachen. Maar tussen alle giechels door viel me iets op: niemand kon ook maar glimlachen om die hysterische tieners. Ze keken niet eens naar ons, ze deden zelfs heel erg hun best om iets anders te doen dan op ons te letten. En in de tijd ver voor mobiele telefoons, laptops, palmtop, gameboys, is dat toch heel bijzonder dat dat lukte.

Terug in het appartement vroeg ik ernaar. Waarom deden mensen zo krampachtig? Ondanks dat ik een kind van de koude oorlog was, wist ik eigenlijk niets.
Ik wist niet dat mensen verraden werden door hun buren om er zelf beter van te worden. Ik wist niet dat je niemand echt kan vertrouwen. Samen lachen in het openbaar kan zoveel betekenen en niet in  de positieve zin. Mensen durfden niet meer te letten op anderen, hielden zich alleen maar bezig met zichzelf. Zes maanden is niet genoeg om die switch te maken, zes generaties komt meer in de buurt.

Terug in Nederland en heel wat jaartjes later is het hier in de metro of in de trein niet beter geworden. Het is niet dat we de mensen om ons heen niet meer vertrouwen, de mensen om ons heen interesseren ons niet meer. Dat is niet helemaal waar, we zijn onwijs nieuwsgierig, maar we zijn niet bereid om de interactie aan te gaan.

Dus verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Ik ben al een poosje bezig met glimlachen. Naar de vrouw bij de bushalte die ik elke morgen tegen kom (blijkbaar ben ik een van de weinige Hollanders die naar een Marokkaanse vrouw glimlacht, want ze schrok. Of misschien ziet mijn glimlach er niet uit) naar de buschauffeur, de conducteur in de overvolle trein met klagende passagiers  omdat de trein te kort is, of te laat, of te heet. Naar de vrouw die voordringt bij de kassa (hoewel die vaak denkt dat het sarcastisch is).
Overal probeer ik glimlachen te strooien.
Het mooie is dat ik me daardoor al een stuk vrolijker voel en het allermooiste is de aarzelende glimlach terug.
Blijkbaar werkt in sommige gevallen een glimlach aanstekelijk.

Het volgende filmpje is daar trouwens een voorbeeld van.

Op internet vond ik een mooie quote van Saskia van Velzen, en dat wordt meteen mijn advies naar jullie:

Een glimlach kan er 1000 aansteken. Wees die ene

Laten we de wereld overspoelen met een glimlach. Je weet het niet, maar je kan zomaar diegene zijn geweest die een verschil heeft gemaakt in de dag, zoals die kleine groene kraanvogel zo vroeg in de ochtend bij mij heeft gedaan. Je kan een conducteur doen beseffen dat er ook mensen zijn die begrijpen dat het allemaal niet zijn schuld is en hij het ook anders zou willen zien.
Moeder Theresa zei

Vrede begint met een glimlach

Of er nu meer in Praag wordt gelachen? Ik hoop het, vast wel, want heel Praag is gevuld met toeristen. Maar als we hier beginnen met glimlachen, dan komt onze glimlach vanzelf daar ook.

De kraanvogels gaan wat minder hard, 650 zit ik nu (zie de 650 in "650 glimlachen") .Maar de doos vult langzaam op.

600 mooie plaatjes

In 2009  ging ik mijn beste vriendin ophalen in Zuid Afrika. Ik vond het stiekem best wel eng. Ik hou niet van beestjes die mij beschouwen als een stevige lunch. En de geruststelling dat die beesten altijd de langzaamste uit de groep pakten, was totaal geen geruststelling, want ik had het volste vertrouwen dat IK de langzaamste zou zijn.
We hadden een autootje gehuurd, een route gepland, overnachtingen geboekt, en ik was in het vliegtuig gesprongen. Het was -7 graden Celsius in Nederland, het was een strenge winter, en het was +29 graden Celsius in Zuid Afrika. Wat was ik blij met het zwembad bij onze eerste overnachtingen.

Mijn vriendin en ik kunnen heel erg goed met elkaar opschieten, we houden wel ongeveer van dezelfde dingen, en als onze smaak verschilt, zijn we ook niet de beroerdste om ons aan te passen. Zij reed in de auto, ik spotte de dieren, navigeerde, en wees op gevaren (die kwamen voornamelijk voor als ik verkeerd navigeerde, niet vaak dus, want ik kan prima navigeren). Omdat ik mijn handen relatief vrij had, boven de kaart, boekjes en routebeschrijvingen, moest ik ook de foto's maken.

Een jaar voor deze vakantie had ik een cameraatje gekocht, een klikklakje zoals ik dat nu oneerbiedig noem, en neem deze raad van mij aan als je op een supervakantie gaat naar Zuid Afrika

GA ALLEEN MET EEN GOEDE CAMERA OP SAFARI

Nog net een staartje

 De camera was traag met focussen, ik heb meer foto's van gras en bomen dan van de geweldige hyena's, roofvogels, leeuwen, gnoes, olifanten, jongetjes op ezeltjes die we hebben gezien.
Het was kijken, richten, knop indrukken en 10 seconden later werd de foto genomen. Die 10 seconden duren heel erg lang als je een dier wilt fotograferen.
We waren ondertussen flink gefrustreerd geworden van alle gemiste foto's en toen ik eenmaal terug was in Nederland heb ik een "echte camera" gekocht, compleet met een grote lens. Geen stenen en bomen meer op een safari.

Van een lieve rooie collega heb ik heel veel advies gekregen over hoe ik de beste plaatjes kon schieten. Hoe je die mooie scene, die je voor je ziet, kunt vastleggen voor later, voor anderen, of voor jezelf.



Foto's worden gemaakt met een emotie, een gedachte, er is iets geweest waardoor je op dat moment op de knop van de ontspanner drukte. Of ze worden gemaakt omdat het je beroep is, maar dan in opdracht. Foto's worden gemaakt om iets vast te leggen voor later. 

Het kan soms zijn dat iets je raakt, iets moois, iets onverwachts. Je kijkt voor je uit en je geniet van het uitzicht. Een poosje terug werd ik om 6 uur in de ochtend wakker, nu gebeurt dat wel vaker als ik moet werken, maar nu was ik op vakantie, en dan vind ik het minder. Ik stond op, deed de gordijnen open... en zag over de velden een laaghangende mist, rijp dat zich vastklampte aan de grassprieten en een zonnetje dat zijn best deed om op te komen. Gewapend met mijn camera ben ik naar buiten gegaan en heb ik heerlijk genoten van de omgeving (vooral ook omdat elke batterij die ik in een camera had zitten, telefoon, spiegelreflex en klikklakje na twintig minuten leeg was).

Soms ontroert iets je. Je ziet een oma met haar achterkleinkind, twee handjes samen aan het friemelen, negentig jaar verschil, lekker tegen elkaar aan het brabbelen, vol bewondering naar elkaar kijkend. Een totaalplaatje is mooi in dat geval, maar in het kleine detail van die twee handen spreekt de liefde, de tederheid.

Soms ben je trots op iets, iemand, zo trots dat je bijna barst en je het wil vastleggen. Mijn favoriete trotsfotomomentje is Jeroen die flitst op zijn fiets naar de finish van de Alpe d'Huez. Het doorzettingsvermogen, de vastberadenheid, maar ook het plezier spat ervan af. Maar ook de trots om het model van microsateliet, waar je met een groep aan hebt gewerkt, in een tentoonstelling te zien is gewoon onwijs cool (hoewel bedenken dat je oud genoeg bent om in een museum te staan, is iets confronterender).


Liefde, omdat iemand in je hart is gekropen en je wilt van elk moment genieten en dus ga je de speciale momenten samen vastleggen omdat je er in de toekomst van wilt genieten. Mijn schatje is echt zo de pineut als het gaat om foto's, en ook neefjes en nichtjes zijn nog wel eens het slachtoffer van foto-aanvallen, en dan natuurlijk ook Saartje.

Boosheid, ik heb nog wel eens een foto gemaakt omdat iemand zijn auto asociaal had geparkeerd en ik bang was voor beschadigingen aan onze auto. De foto had ik al kunnen deleten, maar toen ik terug keek was het een heel grappige foto met twee praktisch dezelfde auto's naast elkaar. De kwaliteit van de foto is niet goed, maar hij doet mij denken aan dat ik wat minder moet focussen op boosheid en wat meer moet letten op grappige situaties.


Een foto kan dus ook een hele berg emoties of gevoelens oproepen bij jezelf maar ook bij anderen. Hoe ontroerd kunnen we worden bij het zien van een baby, hoeveel binnenpretjes komen omhoog bij het zien van die foto van het feestje met vrienden, hoeveel geniet je van de herinneringen van die vakantie, hoeveel rust ontvang je van een serene foto, hoe boos word je van ongerechtigheid die gevangen is in een foto, maar vooral... hoeveel liefde komt er omhoog bij het zien van een foto van je geliefde.

In ons digitale tijdperk worden per dag miljoenen foto's genomen, sommige celebrities vinden het geweldig om het internet te overspoelen met 300 selfies per dag. Voor de mensen onder ons die net onder de analoge steen vandaan zijn gekropen, een selfie is een foto die je neemt terwijl je de lens op jezelf richt terwijl je met je rug naar het onderwerp staat, en tegelijkertijd schijn je ook een rare bek te moeten trekken. Dat laatste kan ook komen door de concentratie om die camera stabiel te houden. Op de een of andere manier kan ik daar de tijd niet voor vinden en sta ik ook liever achter de camera dan ervoor.
Het is best jammer dat meer dan 99% van de foto's op een harde schijf of in een cloud verdwijnen om daarna nooit meer bekeken te worden.

Dus hier komt de catch van deze blog. Ik wil jullie vragen een foto uit te zoeken die heel veel voor jullie betekent. Laat deze afdrukken, schrijf op een briefje waarom deze zoveel voor jullie betekent, stop de foto met het briefje in een envelop en stuur hem naar iemand die speciaal is voor jou. Tenslotte heb ik de vorige blog niet voor niets geschreven :-).

Ik zou het ook best leuk vinden om een digitale afdruk van die foto's met hun verhaal te mogen hebben. Dan plaats ik deze onder een tabblad van deze blog. Zo kan iedereen genieten van de foto's, de emoties en de speciale momenten. Want zoals elke fotograaf weet kan er heel veel moois komen uit een negatief.

De 600 in de 600 mooie plaatjes slaat weer op de kraanvogels. Het vouwen van de vogeltjes is nog wat zwaarder geworden toen ik hoorde dat een geweldige man zijn vrouw moest verliezen aan alvleesklierkanker. Zij zijn de inspiratie tot deze opdracht om mooie plaatjes te delen met anderen, omdat hij de mooiste schiet. Deze vogel is voor Dinie.

Life is like a camera
focus on what's important
capture the good times
develop from the negatives
if things don't work out
take another shot

500 lieve woorden

Vroeger spaarde ik postpapier. Je weet misschien nog wel (of niet als je te jong bent) van die versierde blaadjes die je gebruikte voor je penvriendinnen. Via een postorderbedrijf kon je de mooiste velletjes bestellen en dan moest je weken wachten op je bestelling.
Die blaadjes gingen alleen naar mijn allerbeste vriendinnen. Want eigenlijk was het stiekem best zonde om ze te gebruiken. Ze waren zo mooi. Ik kon echt minuten naar zo'n velletje staren voordat ik met mijn allerbeste handschrift ging schrijven, voorzichtig om alle versieringen heen.
Zo heb ik mijn veel te nette handschrift te danken aan Amanda (mijn allereerste penvriendin). Zij heeft wel wat brieven van me ontvangen.

Ik heb wat brieven geschreven, naar Bunnik, naar Praag, en zelfs naar Zuid Afrika. De vriendschap in Zuid Afrika was alleen na twee brieven al bekoeld. We hebben het wel over eind jaren 80. Toen mijn "penvriendin" schreef dat ze wat problemen hadden met de "zwartjes" op hun landgoed, schoten mijn stekels overeind. Als idealistische tiener was ik zwaar tegen apartheid en met zo iemand kon ik niet schrijven, die wilde ik niet eens begrijpen. Twee brieven en toen was de vriendschap over.
Ook vrienden die naar het buitenland gingen voor twee jaar voor de kerk schreef ik brieven. En ik had een nieuwe sport gevonden. Een gratis ansichtkaart zo vol mogelijk schrijven, zodat alleen het adres er nog op patste en een postzegel.

Maar ik ging ook mee met mijn tijd. Ik kreeg mijn eerste e-mailadres, die heb ik nog steeds. En opeens kan je met je vrienden instant schrijven. Het was wel niet op zo'n mooi papiertje, maar je kreeg wel veel sneller antwoord. En het kostte nog niets ook.
En langzamerhand viel er niets leuks meer op de deurmat, behalve de jaarlijkse brief van de belasting, want gelukkig krijg ik nog ieder jaar geld terug, en behalve wat verjaardagskaarten.
Verder komen er alleen maar rekeningen, bedelbrieven van goede doelen, bankpost, een enkele betalingsherinnering en vooral bergen en bergen reclame.

Post is niet leuk meer.

Een krachtig gezegde is toch wel het volgende en die heeft me ook flink aan het werk gezet:

Verbeter de wereld, begin bij jezelf

Toen Jeroen het ziekenhuis in moest wilde ik elke dag iets positiefs achterlaten. Ik bestelde een doosje met kaartjes, liet die bezorgen met de post. En elke dag schreef ik een klein berichtje naar Jeroen, om goed nieuws te vieren, te vertellen hoeveel ik van hem hou, een grapje, iets moois wat me was opgevallen. Ik denk dat ik meer dan 80 kaartjes heb geschreven en niet elk kaartje was even origineel, want "ik hou van je" stond wel op heel veel kaartjes. Het werd een speciaal moment van de dag, het schrijven van het kaartje en er samen van genieten.

Gelukkig hoef ik voor Jeroen geen kaartjes meer te schrijven, ik kan het nu lekker naast hem in bed liggen en zeggen hoeveel ik van hem hou, een grapje vertellen of iets moois wat me was opgevallen.

Maar toen bedacht ik me dat als Jeroen het zo waardeerde om mijn kaartjes te krijgen en al de geweldige kaarten van mensen om ons heen die maar binnen bleven/blijven stromen, dan zullen andere mensen het ook wel leuk vinden om "zomaar" iets in de brievenbus te vinden.

Dus ik ging weer op zoek naar postpapier. En dat is een stuk moeilijker tegenwoordig. De postzegels zijn een stuk mooier, maar om een leuk versierd blaadje te vinden is wat pittiger. Maar gelukkig "google is your friend" en op internet is echt alles te vinden.
En daar ging ik weer, heel ouderwets met een blaadje voor mijn neus, de versieringen vermijdend, met mijn allerbeste handschrift, nadat ik eerst het blaadje bewonderend had bekeken, brieven schrijven.

En zal ik je eens wat zeggen, het is heerlijk om zo je waardering voor de ontvanger op te schrijven. Er zijn nooit genoeg woorden die je kan opschrijven voor je waardering en liefde, maar je kan beter een fractie opschrijven zodat ze bekend zijn, dan ze nooit uitspreken.
Een leuke quote van Jane Austen:

“You deserve a longer letter than this; but it is my unhappy fate seldom to treat people so well as they deserve.”

Ik hoop nog lang brieven te kunnen schrijven, en ik zal het nog lang moeten doen, want ik heb zoveel lieve mensen in mijn omgeving. En eigenlijk zou ik stiekem jullie ook willen uitdagen een brief te schrijven aan iemand in je omgeving. Een kaal blaadje kan ook vol geschreven worden. Het gaat niet om de versierseltjes, dat is een tik van mij, het gaat om de boodschap die in de brief staat, en de boodschap die de brief sowieso uitdraagt:

Je bent bijzonder voor mij. Ik geef je een stukje van mijn tijd en van mijn gedachten om te bewaren.

Een email, een whatsappje, een smsje of een telefoontje zijn geweldig, opbouwend, en een prima opsteker en ze verdwijnen in je geheugen waar je er misschien ooit nog aan denkt. Maar een brief is specialer, die verdwijnt in een doosje of in een la, en die kan worden nagelezen. Het is een tastbare herinnering aan tijd en gedachten.

De 500 in 500 lieve woorden slaan op de meer dan 500 kraanvogels die ik al heb gevouwen. Ik ben over de helft. Hoewel ik eigenlijk eerst alle kraanvogels wil vouwen voordat ik ze weggeef, is de eerste vogel gevlogen om iemand alvast een beetje hoop en kracht te geven die het heel hard nodig heeft. Fred en Steef, we denken aan jullie.

Bezige Handen

Tante Tini is een geweldige vrouw. Ze is geen familie, niet volgens de bloedlijn. Maar ze is een geweldige vrouw die in je leven komt en die de eretitel tante krijgt.
Iedereen weet tenslotte dat tantes de geweldigste mensen op aarde zijn.

Tante Tini kan niet haar handen stilhouden. Zolang ik haar ken zijn haar handen bezig. Met mooie verjaardagskaarten sturen, borduren, breien. Ome Henk heeft een hobbykamer voor haar gemaakt waar menigeen jaloers op mag zijn.

Tante Tini is niet jong. En helaas zoals eigenlijk met heel veel mensen komt de ouderdom met gebreken. Ze heeft me wel een heel mooie les geleerd en die wil ik graag met jullie delen.

Hoe vaak komt de gedachte naar boven

"Ik zou dat wel willen, maar ik kan het niet"
"Ik wil wel graag afvallen, maar de sportschool is zo ver."
" Ik zou wel graag willen reizen, maar ik ben wagenziek"

Oftewel:

"ik wil wel +++++ iets positiefs, maar ik kan ------ iets negatiefs"

Het is vaak een wens die we hebben, maar achter die wens komen tal van beperkingen die we hebben waardoor we de wens niet kunnen volbrengen. Best deprimerend.


Een gelukkig ontvanger van een tante Tini trui

Tante Tini heeft, net als ieder mens, net als ik, ook beperkingen, slechte knieën bijvoorbeeld
Maar dit hoorde ik haar zeggen en zie ik haar ook uitstralen:

"Ik kan niet overal heen, want ik heb slechte knieën, maar daarom heb ik lekker tijd om truien te breien voor de kinderen in de kerk."

Oftewel:

"ik kan ----, maar daardoor kan ik wel ++++"

Het verhaal wordt nog bijzonderder.
Zelfs truien breien is heel bijzonder. Vooral een trui van tante Tini.
Elk kind in de kerk krijgt 3 truien,

• eentje wanneer het geboren wordt
• eentje wanneer het naar het jeugdwerk gaat
• eentje wanneer het 18 wordt.

Kinderen komen met grote grijnzen op hun gezicht naar de kerk in hun trui.
Elk kind voelt zich speciaal, want het is zijn of haar trui in hun eigen lievelingskleur.
Het enige wat ze vraagt is een foto van de trui met kind.
Plakboeken vol heeft ze verzameld. Plakboeken vol met glunderende snoetjes in hun nieuwe trui.

Vlak voor mijn laatste bezoek aan haar was ik begonnen met breien. Want net als tante Tini kunnen beter mijn handen bezig zijn, anders stuiter ik de hele kamer door. Een trui voor een neefje, die was wel gelukt, een trui voor mijzelf, die was wat minder gelukt (tegen de avond hing de trui op mijn knieën ) en een deken, die wel gelukt was, maar dat duurde zo lang om te maken.
Truien breien voor de kinderen in het jeugdwerk in Nederland zou dus echt niets worden voor mij. In de trein had ik al eens iemand bedreigd met mijn breipennen (toegegeven hij viel mij eerst lastig en het was meer zelfverdediging), dus voor mij gemoedsrust zou dat hem niet worden.
Maar door mijn zussen was ik wel begonnen met haken, kleine beestjes, amigurumi heten ze. En dus begon ik met beestjes haken voor de kinderen. En ik doe het nog steeds.
Beestjes voor hele kleine mensjes, voor iets grotere mensjes, voor zieke mensjes, voor eigenlijk stiekem wel volwassen mensjes.

En het is geweldig om te zien hoe het konijn aan zijn oor wordt meegesleept, hoe je een ijsbeer nooit meer ziet omdat hij elke nacht op een kussen ligt. De glimlach die je losmaakt bij mensen  niet omdat je een knuffel, of een trui voor ze hebt gemaakt, maar je hebt hun jouw kostbare tijd gegeven.

Denk niet in de "maar ik kan niet" en probeer eens te denken in de "maar ik kan wel"
En misschien krijgen we ook ergens de eretitel tante,  of oom natuurlijk.

De kraanvogels zitten nu op 300. Het gaat nog best snel en het is echt heerlijk ontspannen. Maar helaas wordt mijn lijstje voor wie ik vouw langer

Busy hands

My Tante Tini is a wonderful woman. She is not a relative, according to a family tree. But she is an amazing woman that enters your life and earns the honorary title  of "tante" or aunt.
Everybody knows that aunts are the greatest people in the world.

Tante Tini can't keep her hands still. As long as I know her, her hands are working. She is sending beautiful birthday cards, cross stitching, knitting. Ome (uncle) Henk made a craft room for her that will turn many of us green with envy. 

Tante Tini is not young, and as a lot of other people old age doesn't come easy. She has taught me a beautiful lesson and I would like to share it with you.

How many time does the thought rise:

"I would like to, but I can't"
"I would like to loose weight, but the gym is so far"
"I would like to travel, but I get car sick"

In short:

"I would like +++++ something positive, but I can ------ something negative"

Many times we have a wish, but right after that wish come tons of excuses why we can't fullfill that wish. Quite depressing.

Tante Tini has, like every other human being, just like me, limitations, bad knees for example.
But this is what I have heard her say, and I've seen her living it:

"I can't go everywhere, because my knees are bad, but that leaves me with a lot of time to knit sweaters for the kids in church."

In short:

"I can ----, but that enables me to +++++"

One radiant face above a tante Tini trui

But the story gets even more special
The sweaters are very special. Especially a sweater from tante Tini.
Every child in church gets three sweaters:

• one when the child is born
• one when the child goes to primary
• one when the child turns 18.

Kids come to church with the most beautiful smiles on their faces dressed in their sweater.
Each kid feels special, because it is his or her sweater in his or her favorite color.
The only thing tante Tini asks in return is a picture of the kid with the sweater. Her scrapbooks are stuffed with pictures, scrapbooks filled with radiant faces above a new sweater.

Just before my last visit to her, I had started with knitting. Because just like tante Tini, it is better for my hands to be busy, otherwise I would be bouncing around in a room. I knitted a sweater for a nephew, which looked good, a sweater for myself, which didn't work out at all, and a blanket, which worked out fine, but took a lot of time.

Knitting sweaters for the kids in primary in the Netherlands would not work for me. I did manage to threaten somebody with my needles in the train (though I must admit he was harassing me first, so it was self defence), so it was safer for me and others if I did not try to knit so many sweaters.
But because of my sisters I had started crocheting, little stuffed animals. amigurumi they are called in Japan. So I started to crochet little stuffed animals and I still do it.
Animals for very tiny humans, for a bit larger humans, for sick humans, and secretely even for a bit grown up humans.


And it is great to see how a bunny is dragged over the floor by its ear, how you never see a polarbear again because it is laying on a pillow each night. The smile you get from people is precious. You didn't give them a stuffed animal, or a sweater, you gave them some of your precious time.

Stop to think in the "but I can't", and try to start to think "but I can"
And maybe somewhere among the line we will get that honorary title of tante (aunt), or oom (uncle) ofcourse.

The cranes are now at 300. It's going pretty fast and the proces is really relaxing. But unfortunately the wish is getting bigger and bigger.

100 Muzikale Minuten

In september 2011 was ik in Garda, een heel schattig, pittoresk dorpje in Italië aan het, hoe kan het ook anders, Lago di Garda, oftewel het Gardameer.
Het ligt aan de rand van het meer tegen de bergen op. In de haven dobberen de bootjes, tegen de bergen op groeien de olijfbomen. En echt overal bloeien de kleurrijkste bloemen.
Met de roze bril die ik droeg, zag ik het overaanwezige toerisme niet. Dat mag, het is tenslotte ook de huwelijksreis van mij en van mijn lief.

Op een heerlijke avond liepen we hand in hand over de straat te genieten van het panorama op zoek naar een ijsje, toen de klanken van een opera onze oren streelden.
We volgden de klanken en kwamen op een plein waar een koor stond met een orkest ervoor. Het plein was gevuld met stoeltjes en mensen. 
We kregen een programma in ons handen geduwd, het was de opening van het operaseizoen en we kregen enkele hoogtepunten te horen.

Ik genoot, ik genoot met volle teugen. Ik hou van muziek, muziek speelt met mijn gemoedsrust, muziek komt recht in mijn hart.

Als ik iets geleerd heb van toen en van nog veel meer momenten is dat ik mijn humeur kan beïnvloeden door muziek. De juiste muziek maakt me rustig, ontspant me, of zweept me juist op, geeft energie.

Een paar dagen geleden zagen we een uitnodiging voor een popup koor op het station Breda voor een stukje van de Mattheüs Passion. Zomaar op een doorgaande plek was er weer muziek.
Daar wilde ik heen. Maar waarom zou ik alleen luisteren. Het was tenslotte een uitnodiging om mee te zingen met het popup koor. Ik ga meedoen!!!

Natuurlijk kwamen er genoeg redenen om het niet te doen.
Ik kende niemand, de partij was hoger dan ik ooit had gezongen, het was geen lekker weer, we moesten erna ook meteen weg, ik had geen zin om te fietsen. Grappig hoeveel redenen je kan verzinnen om je te weerhouden iets leuks te gaan doen.
Maar ik hou van zingen, dus ik ben gegaan.

En het was fantastisch. Ik heb hoger gezongen dan ooit tevoren (en het klonk nog goed ook), ik heb nieuwe mensen ontmoet, en het allerbeste van alles, misschien hebben we met deze uitvoering iemand anders geraakt met een "Gardamoment".

Het is altijd fijn om een geluksmoment te delen met anderen en hopelijk hen een klein geluksmomentje te bezorgen.

Mijn gevouwen geluksmomentjes liggen nu op 100.

Het begin van mijn 1000 kraanvogels

Op 24 juli 2013 werd er iets in mijn handen geduwd in een overvol station. In de bus zag ik wat het was, een gevouwen kraanvogel met een wens erin. Een groene kraanvogel met de wens:

"Ik heb 1000 kraanvogels gevouwen. Dit is er een van en hij is voor jou. Ik wil dat je weet dat ik je een geweldige dag toewens. Hopelijk helpt deze kraanvogel daarbij."

Het werkte, mijn dag kon niet meer stuk. Wat lief dat ze zomaar een zonnetje deelde met mij.
Het werd nog een hele zoektocht om uit te vinden wie ze was en waarom ze het deed. Met twitter maakte ik kennis met iemand die op het station werkte en ook een kraanvogel had gekregen. En zij heeft de gulle geefster gevonden. Magical Daydream.

Magical Daydream is een blog, die volledig gericht is op creativiteit, speelsheid en vrolijke gedachtes.

www.magicaldaydream.com

De kraanvogel heb ik nog steeds. Hij staat op mijn bureau op het werk als herinnering aan die dag. Een kraanvogel die mij iedere dag weer een goede, nee, een geweldige dag toe wenst.

Er is een legende gekoppeld aan het vouwen van kraanvogels. Wanneer je 1000 kraanvogels vouwt zal een kraanvogel jouw wens doen uitkomen.

Deze legende hoorde ook Sadoko Sasaki, die in 1943 werd geboren in Hiroshima. In 1954 werd bij haar leukemie geconstateerd zoals bij meer overlevenden van de atoombommen die in Japan zijn gegooid.
Uit cadeaupapier en verpakkingsmateriaal van medicijnen haalde zij haar materiaal om haar 1000 kraanvogels te vouwen. Het is onduidelijk of ze het nu wel of niet heeft gehaald voor haar dood, maar haar klasgenootjes hebben ijverig meegeholpen.

Er staat een standbeeld van haar  in Hiroshima met in haar handen een kraanvogel. Op de sokkel staat:

"This is our cry. This is our prayer. Peace in the World"

De kraanvogel inspireerde mij in een nacht dat ik lag te worstelen met mijn gedachten, mijn emoties.
Een klein jaar stond mijn leven stil toen mijn eeuwige liefde, mijn wederhelft, mijn zielsmaatje zijn gevecht moest leveren tegen leukemie. Een klein jaar waar ik me totaal niet bewust was van wat er om me heen gebeurde, behalve dat wat er met ons gebeurde.

Maar de wereld kruipt toch naar binnen, een collega sterft aan kanker, de man van een vriendin van vroeger krijgt leukemie, een oom sterft, de moeder van mijn vriendin krijgt longkanker terwijl de vader al non-Hodgkin heeft.
Mijn dromen worden weer donker, mijn gedachten slaan op hol. Ik durf niet te genieten. Er is zoveel angst mogelijk, zoveel verdriet. Ik durf niet te leven.

Dan tussen waken en dromen vliegt er een groene kraanvogel in de twilight van mijn gedachten. 

"Ik heb 1000 kraanvogels gevouwen. Dit is er een van en hij is voor jou. Ik wil dat je weet dat ik je een geweldige dag toewens. Hopelijk helpt deze kraanvogel daarbij."

En met de herinnering komt de rust en de kracht en de zon. 
Ik draai me om en zie mijn lieverd liggen. Hij kijkt bezorgd naar mij en vraagt of het goed gaat met mij.
"Nu wel" zeg ik en ik glimlach.

Ik weet wat me te doen staat. Deze herinnering en deze emotie moet ik doorgeven, de rust, de kracht en de zon. 
En ik heb ook een wens, een grote wens.

De vouwblaadjes komen zo binnen met de post. Geen cadeaupapier voor mij of medicijn verpakkingen, maar wel 1000 kraanvogels